سازمان مردم نهاد خانه ی هنرمندان شهرستان استهبان

با همکاری اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار می کند .

نخستین مسابقه  ی عکاسی محرم شهرستان استهبان

شاهکار عشق

مقررات مسابقه :

۱ - هر عکاس می تواند حداکثر سه قطعه عکس ارسال کند.

۲ - عکس ها می بایست مربوط به مراسم محرم استهبان باشند .

۳ - اندازه ی عکس های ارسالی جهت انتخاب اولیه ۱۸*۱۳ سانتی متر بوده و می بایست قابلیت چاپ در اندازه ی ۳۰*۲۰ سانتی متر را داشته باشد .

۴ - پشت تمامی عکس ها نام و نام خانوادگی و شماره ی تلفن عکاس جهت تماس بعدی نوشته شود .

۵ - نمایشگاهی از عکس های منتخب برگزار خواهد شد .

۶ - عکس های برگزیده جهت نمایشگاه " به صورت سی دی در اختیار شرکت کنندگان قرار می گیرد .

۷ - تمامی شرکت کنندگان گواهی شرکت در مسابقه دریافت خواهند کرد .

۸ - عکس های ارسالی عودت داده نمی شود .

۹ - خلاقیت و دید نو معیار اصلی انتخاب عکس ها خواهد بود .

جوایز مسابقه :

نفر اول : ۰۰۰ ۶۰۰ ریال

نفر دوم : ۰۰۰ ۵۰۰ ریال

نفر سوم : ۰۰۰ ۴۰۰ ریال

آخرین مهلت ارسال آثار : ۲۰ دی ماه ۸۸

آدرس جهت تحویل آثار:

۱ - هر سرای صبا : طبقه ی پایین پاساژ توحید

۲ - خانه ی فرهنگ : خیابان امام خمینی « ره »

جهت اطلاعات بیشتر با شماره ی ۴۸۶۸ ۵۸۶ ۰۹۳۷ تماس حاصل فرمایید .

مراسم سینه ی دوری ( عصر عاشورا ، آب پخش استهبان )

برای دیدن عکس هایی دیگر از مراسم محرم در استهبان به اتدامه ی مطلب بر.وید :

آئين چك چكو ويژه استهبان فارس یکی ازشهرهای استان تاريخى و كهن كشور است.
در اين آئين دسته عزاداران با لباس هاى سياه يك دايره دور حوض حلقه مى زنند و در فاصله يك قدم مى گردند، در ميان دست هايشان چوب هاى كوچكى وجوددارد. در ميانه مرثيه خوان ايستاده و مى خواند:

اين دل تنگم عقده ها دارد        گوييا ميل كربلا دارد

مردان سياهپوش چوب ها را به بالاى سر مى برند و بر هم مى سايند و با آهنگ مرثيه خوان تكرار مى كنند      این دل تنگم عقده هاداردصداى چك چك چوب ها با صداى مرثيه خوان در هم مى پيچد.

آئين نمايشى چك چكو هر ساله در استهبان فارس در ظهر عاشورا برپا مى شود.اين آئين شكلى سمبليك از اتفاقاتى است كه پس از شهادت سرور آزادگان جهان حضرت اباعبدالله الحسين(ع) برپا مى شود. مردم اين شهر همسايه زاگرس معتقدند براساس روايت مورخين پس از شهادت امام حسين (ع) لشكريان يزيد به دستور شمر لعين با اسب هايشان بر جنازه شهداى كربلا مى تازند و آئين چك چكو، واكنش به سم كوبى اسبان اشقيا بر بدن هاى مطهر اوليا است.
آئين نمايشى چك چكو ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال پيش در شهر استهبان برگزار مى شده است. بيشتر اشعارش ثابت است و اشعارى كه انتخاب شده سنتى است و دهان به دهان نقل شده است.
گويندگان اين اشعار شاعران استهبان هستند كه در طى سال ها اين اشعار را سروده اند. چك چكو نوعى تعزيه و نمايش سنگ پرانى است. عزاداران دو چوب تراشيده كه از نوعى صندل تراشيده شده است را در مشت مى گيرند و براساس آهنگ شعر مرثيه خوان دست ها را بر بالاى سر مى برند و آنها را به هم مى كوبند و سپس خم مى شوند و سنگ ها را در ميان پاها بارديگر بر هم مى زنند و يك قدم به جلو مى روند. در اصل اين مراسم با برهم زدن سنگ برگزار مى شد ولى به دليل خورد شدن سنگ، چوب جايگزين شد.
اين مراسم نوعى آئين نمايش حالت نمادين دارد. اين آئين كه خاص روز عاشورا است، با حضور حداقل ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر اجرا مى شود.ازجمله پیشکسوتان برگزارکننده این آیین عاشورایی  مرحوم محمدعلی دادور،مرحوم ماشااله رازی،مرحوم مشهدی غلام غلامی،مرحوم قنبرهمایونی،مرحوم محمودپیراسته و دیگرافرادی همچون آقایان الیاس دوام(پدرنویسنده این متن)،حسن محفوظی،محمدسراجی،محمدتیراندازو...می باشند

برای دیدن مصاحبه با خانم سهیلا استخری به ادامه ی مطلب بروید :

به نام ایزد دانا

فراخوان

برای ارج نهادن به بزرگان شهرمان و سپاسداشت آن عزیران سازمان مردم نهاد 

موسسه فرهنگی هنری خانه ی هنرمندان استهبان

با همکاری ارگان های دولتی  و غیر دولتی ، افراد حقیقی و حقوقی تصمیم بر آن گرفته است تا بنا به موفقیت های خاص زمانی ، هراز چندی بزرگداشتی شایسته از هنرمندی بایسته برگزار نماید .

اینک که در آستانه ی

 یکصدمین سال تولد  شمس اصطهباناتی

 قرار گرفته ایم فریضه ی خود دانستیم تا به تجلیل از آن هنرمند ارزنده و شاعر گرانمایه برآییم . در این راستا نیازمند همکاری و عنایت کلیه سرورانی هستیم که می توانند در اجرای تحقق این امر مهم از طریق مقاله ، عکس ، خاطره ، شعر ، خوشنویسی ، فیلم و ... با ما همراه شوند .

لذا دستان محبت آمیز کسانی که یاریگر ما هستند به گرمی می فشاریم و علاوه بر اهداء جوایزی در خور به برگزیدگان آثار ارسالی ، همه را در یک مجموعه تحت عنوان « کتاب شمس » به چاپ می رسانیم تا پلی باشد بین نسل گذشته و حال . همچنین سندی پر افتخار برای آیندگان به ارمغان بگذاریم که در عین حال خود می تواند  سکویی باشد برای پرواز بعدی مان در آسمان هنر و ادب دیار همیشه سبزمان استهبان ، برای آن دیگر گرامی گهران .

مهلت ارسال آثار : 20 بهمن 1388

نشاني جهت تحويل آثار:

استهبان، خيابان سلمان. طبقه پايين پاساژ توحيد. هنرسراي صبا 

 استهبان . میدان امام خمینی . جنب مطب دکتر معمارپور . کانون تبلیغات شمایل

تلفن تماس برای اطلاعات بیشتر : 09375864868

در ادامه ی مطلب می توانید شعری را از علی رضا فرزانه و در ادامه ی آن نظرات دوستان و شاعران عزیز در مورد آن را ببینید:

شايد اين روزها سنتور سخت‌ترين پاييز دوران زندگي‌اش را مي‌گذراند. آنهايي كه ساز انيس لحظه‌هاي تنهايي‌شان است آن را موجود زنده‌اي مي‌دانند كه در تمام شرايط زندگي؛ يعني در اوج سختي‌ها و شادي‌ها پناهگاه دلتنگي‌ها است.

اين روزها سنتور سخت‌ترين پاييز زندگي‌اش را مي‌گذراند؛ چرا كه هنوز زمان چنداني از خاموشي پرويز مشكاتيان نابغه سنتور نوازي نگذشته كه فرامرز پايور يكي ديگر از اعجوبه‌هاي موسيقي ايراني مضراب‌هايش را روي زمين گذاشت. فرامرز پايور در شرايطي دنيا را بدرود گفت كه سال‌ها بابيماري دست و پنجه نرم مي‌كرد.
او در ۲۱ بهمن سال ۱۳۱۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش علی پایور، هنرمند نقاش و استاد زبان فرانسه در دانشگاه تهران و پدربزرگش مصورالدوله، نقاش چیره‌دست دوره قاجار بود که با نواختن ویولن، سنتور و سه‌تار آشنایی داشت. وی در سن ۱۷ سالگی، آموزش موسیقی را نزد استاد ابوالحسن صبا آغاز کرد و همچنین از محضر استادانی چون عبدالله دوامی و نورعلی برومند بهره برد. هنگامی که فرامرز پایور برای فراگیری سنتور به کلاس درس استاد ابوالحسن صبا در خیابان ظهیرالاسلام رفت، سه سال از درگذشت آخرین بازمانده سنتورنوازان افسانه‌ای از نسل قدیم، استاد حبیب سماعی می‌گذشت. استاد ابوالحسن صبا که خود در دوره نوجوانی، سنتورنوازی را نزد علی اکبرخان شاهی و با تکنیکی متفاوت با روش خاندان سماعی فراگرفته بود، پس از مدتی معاشرت با حبیب سماعی، روش سنتورنوازی او را برتر از استاد پیشین خود یافت. بنابراین با تلاش فراوان پاره‌ای از بداهه‌نوازی‌های وی را نت‌نویسی کرد.

خر خاکی ها در جنازه ات به سوءظن می نگرند.

*

پیش از آن که خشم صاعقه خاکسترش کند
تسمه از گرده گاوِ توفان کشیده بود.

آزمون ایمان های کهن را
بر قفل معجرهای عتیق
 دندان فرسوده بود.

بر پرت افتاده ترین راه ها
پوزار کشیده بود
رهگذری نامنتظر
که هر بیشه و هر پل آوازش را می شناخت.

*

جاده ها با خاطره قدم های تو بیدار می مانند
که روز را پیشباز می رفتی،
هر چند
        سپیده
تو را
از آن پیشتر دمید
که خروسان
بانگ سحر کنند.

*

مرغی در بال هایش شکفت
....
باغی در درختش.

ما در عتاب تو می شکوفیم
در شتابت
ما در کتاب تو می شکوفیم
در دفاع از لبخند تو
      که یقین است و باور است.

دریا به جرعه یی که تو از چاه خورده ای حسادت می کند.

آل ابراهیم چهره ی ماندگار فرهنگ استهبان

پنج شنبه 28/8/88 ، سالن اجتماعات اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی استهبان .همهمه ای برپاست و رفت و آمدها بیش از هر روز دیگری که مراسمی در این سالن برپا بوده به چشم می آید . میهمانان با خوش آمدگویی میزبان، یکی یکی وارد می شوند و منتظر آغاز مراسم هستند . مراسمی که در آن بیش از شصت هنرمند داستان نویس از سراسر استان فارس در رقابتی سالم و دوستانه آمده اند تا نتیجه ی کارشان را در نخستین جشنواره ی داستان های کوتاه استان فارس با عنوان « سته بان » ببینند و در ضمن از تجربیات هم استفاده کنند. مراسم با تلاوت قرآن مجید و پخش سرود ملی آغاز می گردد . اما آنچه ذهن مرا به خود مشغول کرده این است که : به راستی زحمات برگزاری این جشنواره به دوش کیست؟ چه کس یا کسانی و چه زمان وقت می گذارند تا چنین مراسمی برپا شود ؟ راستی که باید همت ایشان را ستود و به وجودشان افتخار کرد . وقتی دقیق تر به ستاد اجرایی جشنواره می نگری و رفت و آمدهایشان را زیر نظر می گیری متوجه می شوی که تمام عوامل جهت گرفتن جواب نهایی به یک نفر مراجعه می کنند و او با درایت خاص خویش جهت هر چه با شکوه تر برگزار شدن جشنواره با لبخند همیشگی اش وظیفه ی هر کس را به او گوشزد می کند و او کسی نیست جز استاد محمدرضا آل ابرهیم . هنرمند بزرگواری که سال های سال در جهت تربیت و آموزش هنرجویان و دانش آموزان دیار استهبان زحمت کشده و هنوز نیز بدون هیچ چشم داشتی عاشقانه و دلسوزانه و شبانه روز تلاش می کند . متولد ۳۰ 1۳ محله ی پنار استهبان است. تحصیلات  ابتدایی و راهنمایی و متوسطه را در استهبان طی می کند . پس از اتمام دانشگاه به علت عشق و علاقه ی وافری که به شغل شریف معلمی دارد به استخدام وزارت فرهنگ وقت و آموزش و پرورش فعلی در می آید و به مدت سی سال در شهرستان های استان فارس به تعلیم و تربیت دانش آموزان همت می گمارد . در کنار شغل شریف معلمی فعالیت های جنبی دیگری نیز دارد . تحقیق و پژوهش در فرهنگ عامه ی مردم استهبان و آشنا کردن مردم با بزرگان و مفاخر این دیار از دغدغه های اصلی ایشان است که به جرات می توان گفت استاد آل ابراهیم در حد کمال بدان پرداخته است . سعدی وار از هر خرمنی خوشه ای برمی چیند  و بر روی هم می گذارد تا یاد بزرگان این سرزمین به فراموشی سپرده نشود . همیشه قلم و کاغذ به همراه دارد تا هرجا حکایتی ، داستانی ، خاطره ای ،واسونکی یا ضرب المثلی می شنود بنویسد و ضبط کند و همیشه نیز با ذکر منبع و نام راوی امانتداریش را به اثبات می رساند . صفا و صمیمیت و صداقت ایشان را در نخستین برخورد می توان با تمام وجود حس کرد . استاد عزیز و گرانقدری که با وجود کهولت سن ، مانند جوان تازه نفس و حتی می توان گفت پرانرژی تر از جوانان، تمام وقت خویش را در راه اعتلا و عزت فرهنگ استهبان صرف می کند . البته آشنایی من با استاد به پانزده سال پیش برمی گردد. زمانی که در آموزشگاه دکتر شریعتی افتخار شاگردی ایشان را داشتم. با آن که در آن زمان به علت عدم شناخت ،آن چنان که باید از وجود ایشان بهره نجستم ، ولی هرچه بر سن و سالم افزوده می شد بیشتر خدمات ایشان به خودم، همکلاسان و هم سن و سالانم را می فهمیدم .  آن زمان استاد آل ابراهیم معلم ادبیاتمان بود و کار منحصر به فردی را انجام می داد که نه قبل و نه بعد از آن نه شنیدم و نه دیدم معلم دیگری بدان مهم پرداخته یا مشابه آن در دستور کار قرار داده باشد . ایشان برای دانش آموزانی که کارت کتابخانه های شهر را داشتند امتیازاتی در نظر گرفته بودند که حداقل نتیجه ی این کار حضور فیزیکی دانش آموزان در کتابخانه ها بود و در نهایت آشنایی و الفت با کتاب و کتاب خوانی و پرورش ذهن و پویایی اندیشه و گسترش فرهنگ ، که امروزه در راس همه ی امور است .

ما دانش آموزانی که همیشه از کلاس های ریاضی و . . . گریزان بودیم برای حضور در کلاس استاد آل ابراهیم لحظه شماری می کردیم و هیچ گاه از کلاس ایشان خسته نمی شدیم . خاطره ی شیرین و حلاوت آن ساعات را هنوز با تمام وجود حس می کنم و شاید اکنون بتوان هدف استاد را درک کرد : « دوستی دانش آموزان با یار مهربان و سخندان بی زبان جهت ایجاد افق های تازه برای آینده ای بهتر و روشن تر با کمترین هزینه و از مطمئن ترین راه .»

راه اندازی و تاسیس کلاس و انجمن داستان نویسان و تربیت تعداد زیادی از علاقمندان از پیر و جوان، زن و مرد و کسب عناوین ارزشمند در جشنواره های کشوری و استانی توسط هنرجویان همین کلاس و مشاهده ی عملکرد بسیار خوب این انجمن، مسئولان استانی را برآن داشت تا میزبانی نخستین جشنواره ی  داستان های کوتاه استان فارس با عنوان « سته بان » را به استهبان بسپارند تا برگ زرینی دیگر بر افتخارات ادبی شهر عزیزمان افزوده شود.

تاسیس انتشارات سته بان و فعالیت شبانه روزی استاد و خانواده ی محترمشان نیز استهبان را در عرصه ی کتاب و مطبوعات صاحب پایگاهی کرد که شاید اگر ایشان به این کار مهم و پر دردسر اقدام نمی نمود شهرمان برای همیشه از داشتن انتشارات مستقل نیز محروم بود . انتشاراتی که با انتشار 24 جلد کتاب ارزشمند فرهنگی هنری و تاریخی در کمتراز پنج سال و کتاب های زیاد دیگری که در دست چاپ دارد و منتظر صدور مجوز هستند ،توانست استهبان را برای نخستین بار در نمایشگاه بین المللی کتاب استان فارس در سال جاری صاحب غرفه ای مستقل کند و با نمایش و ارائه ی آثار چاپ شده ی نویسندگان استهبانی پتانسیل های شهرمان را در حوزه ی کتاب و نشر فریاد زند . امر مهمی که بدون شک به واسطه ی آن مسئولان فرهنگی استان و کشور پس از آن با نگاهی متفاوت و مثبت به استهبان خواهند نگریست . چاپ مقالات و داستان های بسیار از استاد در روزنامه ها و مجلات کشور ، چاپ چندین جلد از مجموعه ی داستان های هنرجویان کلاس داستان نویسی و چاپ آثار زنده یاد شمس اصطهباناتی و . . . همه و همه ما را برآن می دارد تا از این خادم و چهره ی ماندگار فرهنگ استهبان تشکر و قدردانی نماییم .

از استاد آل ابراهیم به خاطر همه چیز سپاسگزاریم . به سبب اینکه سختی های در استهبان ماندن را به جان خریده اند و برخلاف  بعضی همشهریان عزیزی که پس از مشاهده ی ضعف ها و کاستی های موجود در استهبان ، به جای ارائه ی راه حل و ابتکار عملی جهت گریز از نابسامانی ها ، با پاک کردن صورت مساله ، مهاجرت را گزینه ی نخست خود می دانند و عطای استهبان را به لقایش می بخشند ، مانده اند و بدون هیچ ادعایی عاشقانه و دلسوزانه در راه اعتلای استهبان می کوشند.

امروز نیز با مشاهده ی برگزاری هر چه با شکوه تر جشنواره استانی داستان نویسی در استهبان و حضور چهره های فاخر داستان نویسی استان چون استاد ابوالقاسم فقیری ، استاد امین فقیری ، استاد حسین خدیش و حضور مسئولین محترم و فرهنگ دوست شهرستان در این مراسم که با زحمات جناب آقای آل ابراهیم و دوستداران فرهنگ و هنر صورت پذیرفت، بار دیگر به استاد خسته نباشید می گوییم .

همچنین کانون داستان انجمن دوستداران حافظ با مروری بر کارنامه ی ادبی ، پژوهشی استاد محمدرضا آل ابراهیم روز دوشنبه نهم آذر هشتاد و هشت با حضور اساتید برجسته ی ادبیات کشور در سالن آمفی تئاتر دانشکده ی پزشکی شیراز به طور غافلگیرانه از ایشان تجلیل کردند.  

برای استادآل ابراهیم و خانواده ی محترمشان آرزوی طول عمر همراه با موفقیت های روز افزون داریم و امیدواریم بتوانیم آن گونه که شایسته است از وجود ذی جود این انسان ادیب، فروتن و خنده رو که به حق می توان او را پدر فرهنگ استهبان نامید بهره مند گردیم .

خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

مجید فرهمندی

رییس خانه ی هنرمندان استهبان

این مطلب در صفحه ی دوم ویژه نامه ی عصر استهبان ( نیمه ی دوم آذر هشتاد و هشت ) به چاپ رسید .

برای دیدن تاريخچه ی هنرستان و هنرکده ی موسيقي ملي به ادامه ی مطلب بروید

وقتی خبر سفر منشور کورش به ایران را می‌شنوم ، «به اندازه یک ابر دلم می‌گیرد»

چند سالی است که برخی از نشریات و وب‌سایت‌ها با آب‌وتاب و بزرگ‌نمایی چنین خبر نادرستی را منتشر می‌کنند که در ماه آینده منشور کورش به ایران خواهد آمد. برخی دیگر نیز از روی احساسات و با ذوق‌زدگی آنرا بازتاب داده‌اند و حتی سخن از «بازگشت» منشور نیز گفته‌اند. در حالیکه منشور کورش هیچگاه در ایران نبوده که بخواهد به ایران «بازگردد». منبع چنین اخبار مکرر و نادرستی، معمولاً مقامات سازمان میراث فرهنگی و رسانه‌های وابسته به آنان بوده است که شاید خواسته‌اند با چنین «اخبار خوش» افکار عمومی را مدتی سرخوش کنند و از فکر تخریب گسترده و همه‌جانبه میراث فرهنگی دور سازند.

مدتی پیش، موزه بریتانیا اعلام کرد که تصمیمی برای به امانت دادنِ منشور کورش به موزه ایران باستان در ایران ندارد. این اطلاعیه، واکنش مسئولان ایرانی را در پی داشت که به موزه بریتانیا اعتراض کردند که اگر چنین کنید، ما همکاری خود را با شما قطع می‌کنیم. البته من این را درک نمی‌کنم که اگر اینان همکاری خود را قطع بکنند، چه ضرری متوجه آنان می‌شود و مثلاً چه اتفاقی می‌افتد؟ تنها اتفاقی که به ذهنم می‌رسد، این است که در این صورت، اشیای باستانی که به بلاد فخیمه فرنگ می‌روند، با تلفات به وطن باز نمی‌گردند و این واقعاً «خبر خوشی» خواهد بود.

در این زمینه، خانم نیکی محجوب- برنامه ساز بی‌بی‌سی فارسی- نظر مرا جویا شدند که خلاصه ویرایش شده‌ای از آنچه به ایشان گفتم را در اینجا می‌آورم.   

هر چه می‌اندیشم، می‌بینم که آمدن منشور کورش به ایران هیچ سودی در بر نخواهد داشت. نه کسی در اندیشه مطالعه ساختاری، شکلی یا محتوایی آن است و نه اصلاً کسی را داریم که بخواهد چنین قصدی داشته باشد. بنده نیز با اینکه در سال ۱۳۷۷ گزارش فارسی آنرا با نام «منشور کورش هخامنشی» منتشر کردم و امسال چاپ هشتم آن منتشر شده است، و متن کامل حرف‌نوشت، آوانوشت و ترجمه تحت‌الفظی آنرا در دست چاپ دارم، هیچ نیازی در خود نمی‌بینم تا آنرا از نزدیک ببینم. مگر آنکه تنها از نظر احساسی نیاز به دیدن آنرا در خود بیابم.

تنها کاری که ممکن است ما با آمدن منشور به ایران انجام دهیم، این است که در کنارش عکس یادگاری بگیریم و پز بدهیم. اگر هم پا داد، با گچ و زغال و پیستوله بر روی آن یادگاری بنویسیم. کاری که در سرتاسر ایران‌زمین به عدد موهای سرمان انجام داده‌ایم.

اینکه می‌گویند مسئولان ایرانی ضمانت کافی برای امنیت و سلامت منشور داده‌اند و خواهند داد، بیشتر به شوخی و لطیفه می‌ماند و اندکی هم به آب‌نبات‌های «بچه گول‌زنگ». چه کسی و نهادی می‌خواهد ضمانت بدهد؟ مسئولیت تخریب کتیبه خارک را در نهایت چه کسی پذیرفت؟ مسئولیت تخریب غار دوشه را چه کسی؟ نابودی سنگ‌افراشته‌های ایلان داغی را چه کسی؟ «گم‌شدن» سرسنجاق مفرغی لرستان را چه کسی؟ آسیب به چارتاقی نیاسر را چه کسی و صدها و هزاران اثر دیگر را چه کسی؟ مگر در مملکت ما کسی مسئولیت اعمال و اهمال‌ها و کوتاهی‌ها و بی‌فکری‌ها و تباه‌کاری‌های خود را به گردن می‌گیرد؟ راه‌حل برای آنان بسیار ساده است. چنانکه نمونه‌های آنرا آنقدر دیده‌ایم که نیاز به آوردن مثال ندارد: ابتدا اصل قضیه را منکر می‌شوند. سپس به دروغ‌گویی و توجیه و داستان‌پردازی روی می‌آورند. سپس‌تر مسئولیت را به گردن دیگری می‌اندازند و در نهایت در گذر زمان به فراموشی سپرده می‌شود. آنان هم خوب می‌دانند که شور و شر و سر و صداهای معترضان به زودی فروکش می‌کند و اگر هم نکند یک آب‌نبات شیرین اما مسموم به دستش می‌دهند.

از سوی دیگر، چه کسی قدرتش را دارد تا ضمانت بدهد؟ اگر یک روز مثلاً چند نفر از «عناصر خودسر» به داخل موزه آمدند و خدمتی شایسته نمودند مر منشور را، چه کسی جوابگو خواهد بود و از چه کسی می‌توان توضیح خواست؟

مگر توضیح مسئولان پیرامون گم شدن سرسنجاق مفرغی لرستان را فراموش کرده‌ایم: «این سرسنجاق ارزش زیادی نداشت و در همه عتیقه‌فروشی‌های اروپا می‌توان «هزاران» نمونه آنرا یافت و حداکثر هزار دلار می‌ارزید!».

به همین دلایل، نه فقط با آوردن منشور کوروش به ایران مخالفم، بلکه حتی با بردن اشیای باستانی ایران به کشورهای دیگر و ترتیب دادن نمایشگاه‌های مکاره نیز مخالفم. از کجا معلوم است و چه کسی می‌تواند ضمانت دهد که اگر هم گم نشوند، اصل آنها به وطن بازگردد و نه بدلی آنها. اگر هم چنین شود، چه کسی مسئولیت آنرا عهده می‌گیرد؟ آیا کسی می‌تواند دست‌کم یک نمونه مثال بزند که یک مسئولی با صراحت و صداقت، مسئولیت ناتوانی و بی‌کفایتی خود را به عهده گرفته باشد و آنرا به گردن شخص یا نهاد دیگری نینداخته باشد و با شهامت استعفا داده باشد؟ اگر سراغ دارید، لطفاً به من هم خبر بدهید.

وقتی خبر سفر منشور کورش به ایران را می‌شنوم، «به اندازه یک ابر دلم می‌گیرد».

رضا مرادی غیاث آبادی

انتشارات سته بان

برای دیدن مجموعه ی کتاب های منتشر شده توسط انتشارات سته بان به ادامه ی مطلب سربزنید :

بازي‌هاي محلّي استهبان

اُسُغون تو دس گُو بگير و بدو
استخوان در دست گاو بگير و بدو
          تعداد بازيكنان: بيش از 7 نفر
          محلّ بازي: كوچه
          وسايل بازي: يك تكّه استخوان
          طريقة بازي: ابتدا يكي از بازيكنان به نام استاد انتخاب مي‌شود. بقية بازيكنان همه در يك صف مي‌ايستند و دست‌هاي خود را از پشت قلّاب مي‌كنند. هيچ كس حق ندارد پشت سر خود را نگاه كند. اگر چنين كند از دست استاد پشت گردني مي‌خورد و از بازي اخراج مي‌شود. استاد پشت سر آن‌ها قدم زده و مي‌گويد: «اُسخون تو دس گُو بگير و بدو» و استخوان را يواشكي در دست يكي از بازيكنان مي‌نهد. بازيكن به محض دريافت استخوان پا به فرار مي‌گذارد تا هم خود را به وعده‌گاه كه ته كوچه است برساند و هم از لگد خوردن از ساير بازيكنان در امان بماند. چون همة بازيكنان گوش به زنگ مي‌باشند تا ببينند استخوان در   دست چه كسي قرار مي‌گيرد كه او را با لگد بزنند.
          اگر بچّه‌ها توانستند به او برسند و لگدش بزنند بازي از سر نو شروع مي‌شود. امّا اگر بچّه‌ها نتوانستند به او برسند و بازيكن خودش را به خطّ پايان رساند استاد براي هر يك از بازيكنان نامي انتخاب مي‌كند. مثل مار،مارمولك، عقرب و... و با صداي بلند نام‌ها را اعلام مي‌كند تا همه بشنوند. بازيكن برنده يكي از نام‌ها را انتخاب مي‌كند. مثلاً مار را. مار موظّف است او را بر كول خود سوار كند تا نزد بازيكنان بياورد. كه در اين‌جا اين بازيكن به مقام استادي مي‌رسد و بازي از سر نو شروع مي‌گردد.

برای دیدن مجموعه ی کامل بازی ها به ادامه ی مطلب سربزنید :

بسمه‌تعالي شأنه

با عمل به سنت پيامبر اعظم(ص) مجلس جشن و سرور به مناسبت وصلت ميمنت اثر عروس خانوم مليكاخاتون «نقاش‌باشي و آكتوريس» صبيه ‌آقا محمدرضا خان شريفي‌نيا و سركار عليه آزيتا خانوم حاجيان «از مشاهير تيارت و سينما توقراف» و ماه‌داماد ميرزا اميررضا «مدير صنايع و طرب» ولدخلف محمودرضاخان طلاچيان از كسبه مومن و محترم بازار تهران و سركار عليه ايران خانوم سروربخش در منزل شخصي منعقد است.

مدعوين محترم از خواتين مكرمه و رجال معظم در يوم‌الجمعه به دارالضيافه نزول اجلال بفرمايند كه در آن انواع اطعمه و اشربه حلال و حلويات به نحو احسن مهيا مي‌باشد و مراسم به قواعد اسلامي برقرار و مجلس از آلات لهو و لعب از جمله جاز و قيتار و ساكسيفون و ترومپت و ديگر آلات غنا مبرا و منزه بوده و متبرك به صلوات. لكن انواع كف و كل و بشكن و اصوات بلبلي بلااشكال است.

برگزاری همایش یکصدمین سالگرد تولد شمس استهباناتی در استهبان

به نقل از روزنامه ی عصرمردم : http://www.asremardom.com/post-5456.aspx

برای دیدن مصاحبه ی همشهری آنلاین با استاد خروش به ادامه ی مطلب سربزنید .

اصول داستان نویسی

نوشته ی : ریموند کارور .... ترجمه ی : شقایق قندهاری

از زمان چخوف تا جیمز جویس، داستان کوتاه معرف رمان و داستان مدرن بود و آن را تشریح و مشخص می کرد. پس از آن بود که داستان کوتاه به صورت یک گونه ادبی توسط نویسندگان آمریکایی تعریف و مشخص شد. در این مقاله یکی از برجسته ترین نویسندگان آمریکا دلایل گرایش خود را به داستان کوتاه، در مقایسه با رمان بازگومی کند

تمام مقاله در ادامه ی مطلب

نکات بسیار مهم برای کسانی که ساز می نوازند

مقاله ی ارسال دوست خوبم آقای حافظ پور را در ادامه ی مطلب ببینید :

برای دیدن ۱۰ خبر از برنامه ها ی استاد محمدرضا شجریان که توسط سایت اختصاصی ایشان برایمان ارسال شده است به ادامه ی مطلب سربزنید .

سازهای استاد شجریان در کنفرانس موسیقی

استاد محمدرضا شجریان هفته گذشته در کنفرانس علمی موسیقی شناسی در شهر پاریس حضور پیدا کردند و در کنار بزرگان موسیقی و سازشناسی دنیا به معرفی علمی و عملی سازهای تندر (بم ساز) و صراحی پرداختند.

این همایش که در ارتباط با علوم مربوط به موسیقی از جمله زیبایی شناسی، تاریخ موسیقی، علم ریاضیات و ادبیات و سازسازی و سازشناسی هر ساله در یکی از کشورهای جهان برگزار می شود، امسال در دانشگاه سوربن و پیر-ماری کوری و با حمایت انجمن CNRS و موزه موزیک و انجمن آکوستیک فرانسه برگزار شد.
استاد شجریان در این کنفرانس دو مقاله ارائه نموده بودند که هر دو مورد توجه داوران از کلیه نقاط جهان قرار گرفت.

موضوع مقالات ارائه شده، معرفی سازهای تندر و صراحی و بحث بر روی ساخت و صدادهی و همچنین فیزیک و آکوستیک این سازها از نظر علمی است و بررسی آنها با فرمولهای ارتعاش و آکوستیک و تجزیه وتحلیل شکل موجها و هارمونیکهای صوتی این سازها و اثبات علمی تجربیات استاد در این زمینه می باشد. شایان ذکر است که بررسی و معرفی علمی و عملی سازهای ایرانی در مجامع بین المللی بسیار کم سابقه می باشد.


یکی از مقالات در قالب پوستر و دیگری به صورت شفاهی ارائه شد که بسیار مورد توجه حضار که همگی از اساتید دانشگاههای برتر جهان بودند، قرار گرفت.



پس از مراسم اختتامیه، استاد به دعوت رییس مرکز تحقیقات سازشناسی و آوا شناسی دانشگاه سوربن از آن مرکز بازدید نمودند و در آنجا از صدای ایشان نمونه هایی به عنوان مرجع، برای کار تحقیقاتی در مورد تحریر ایرانی ضبط شد.

 یازدهم آبان ماه 88

ششمین قسمت از خاطرات آقای خوشخو به دستمان رسید که می توانید آن را در ادامه ی مطلب بخوانید . برای دیدن هر شش قسمت خاطره نیز می توانید در بخش موضوعات به پوشه ی خاطرات سعید خوشخو سربزنید .

برای دیدن غزلی از محسن گل کار به ادامه ی مطلب یا آدرس

 http://313290.blogfa.com/

سربزنید.

خانه ی هنرمندان استهبان و آغاز فعالیت های اجرایی

 به همت خانه ی هنرمندان استهبان نمایشگاه نقاشی آبرنگ از آثار استاد غلامرضا محسن زاده به مدت هفت روز در استهبان برگزار شد و با استقبال خوب مردم روبه رو شد . بیش از دو هزار نفر از هنردوستان استهبان از این نمایشگاه که در آن 42 تابلو نمایش داده شده بود دیدن کردند.
در مراسم اختتامیه که عصر سه شنبه 12/8/88 به همراه جلسه ی پرسش و پاسخ و نقد و بررسی برگزار شد مجید فرهمندی رییس خانه ی هنرمندان استهبان لوح سپاس این موسسه را به استاد محسن زاده تقدیم نمود .
این نمایشگاه نخستین فعالیت اجرایی خانه ی هنرمندان  استهبان می باشد.

خدا زيباست و زيبايي را دوست دارد. رسول اكرم (ص)

اديان و نژادها بي شمارند اما زبان و روح يكي است، زبان عشق. موسيقي نوعي زبان عشق است.

] كاربرد موسيقي براي درك زيبايي و سلامت زندگي اجتناب ناپذير است[


از بدو خلقت انسان، نيازهاي متنوعي(اعم از جسمي و رواني) با او همراه بوده كه براي برآورده ساختن اين نيازها سازگاري با محيطش به ابزارهايي نياز داشته است.

کل مقاله در ادامه ی مطلب :